[deferred_654272391], 138 [deferred_995372226]

Mijn ouders hebben een grote kast. Daar liggen spullen in. Van mij. Mijn moeder bewaart allemaal oude rotzooi van vroeger. Vergeelde brieven. Vergeten foto’s. Dagboeken die je liever ver wegstopt omdat daar onaardige dingen in staan over je beste vriendin.
Maar toen vond ik een boekje. Een vriendjes- en vriendinnetjesboekje van vroeger. Jongens en meisjes uit mijn klas schreven hierin wie ze waren. Welk eten ze lekker vonden. Of ze broertjes en zusjes hadden. De jongens vonden hun zusje meestal erg stom, want er stond soms bij de zusjesinvulmogelijkheid: Helaas wel. Emma.

Ik ben nieuwsgierig. Ik wil weten wat er van die mensen is geworden. Zijn de meisjes echt ‘verpleegster op de kinderafdeling’ geworden? Heeft het kleinste jongetje uit de klas nu echt ‘metselaar’ als beroep? En kregen ze kinderen?
Tegenwoordig is er een mooi middel tegen deze nieuwsgierigheid. Ik struinde wat af langs dit populaire medium. Sommige oudklasgenoten vond ik, een paar ook niet. Misschien zijn ze getrouwd en namen ze de achternaam van hun man. Dat kan. Ook Daar heb ik geen oordeel over. Ik zou het zelf nooit doen, maar daar hoort u mij niet over. Ik vind het gewoon fijn dat ik al een naam heb. En die ruil ik niet in. Voor niemand. Het zou natuurlijk ook kunnen dat de onvindbaren helemaal niks hebben met ‘dat Hyves’. Ik weet ook niet of de meiden echt verpleegster zijn geworden en de jongens metselaar. Een vraag werd luid en duidelijk beantwoord.

Ze hebben bijna allemaal kinderen. Ik bedacht me dat het mogelijk is dat hun kinderen ook onaardige dingen over hun broertjes of zusje in die boekjes gaan schrijven. En dat ze daar vijfentwintig jaar later keihard om zouden lachen, elkaar op de schouders slaand van jolijt.

Zuchtend leg ik het boekje weg. Ik moet het huis opruimen, voordat er een ontruimingsbevel van de gemeente komt. Stoppen met funinternetten en het wegzakken in jeugdsentiment. De vieze koffiekopjes van tafel, de stofzuiger door het huis en weg met die oude brieven.

Volwassen worden is stom.